| تبليغات | X |
هر وقت که صبح نمی رسید و ستاره های روشن بام
که میدانم هرگز نشمارده ای
بیتابی کردند
به هر شهاب که شد
قدری نان قدری اشک و بسیار اندیشه هدیه بکن
و کلامت را مگوی که کوچه های این آسمان را نمی شود فهمید
...................................................
