ديگر عادتمان شده است

خوابهايمان را از سير تا پياز

و از بادبادك تنهائي

                 براي هم بگوئيم

باز با خود گفتم چيزي كه فراموشم شده است

كاش هر وقت كه اسمان بزرگتر ميشد

و ما بوديم

ميشد گندمهامان را بكاريم

و گوسفندهامان را بسازيم

و تنها باشيم به آن معنا كه تو ميداني

باور كن آنقدر سوت زده ام

آنقدر شب هايم طولاني شده اند

درست مثل شبي كه هيچ وقت صبح نشد

درست مثل عصري كه هيچ وقت باراني نشد

باور كن آنقدر تنها مانده ام

                               كه اگر بيائي

                                             بتوانم حادثه اي از نو بنويسم

بگذار آرامتر باشم نه آنطور كه خوابم ببرد

تق....تق

خوابيده اي ؟

خوابيده اي ؟

من دارم ميروم از اين احوال

از آن بالا ميدانم خوابيدنت آرميدنت

                                 ديدني تر است

من دارم ميروم نمي خواهي دستي بكشم بر سرت ؟

رفتم ولي همه

درها را بسته بودند

آرام و دزدكي از پشت پنجره اي غبار آلود ديدم

                                          آنانرا كه رفته اند

                                          چه سرمستند

                                و چه آرام است چهارمينشان

ايكاش ميشد از آغاز يكبار ديگر بخوانم

تا موزونتر شوند افكارم

و راحت تر باشند اطرافم

نميگويم باد ديده ام سبز داشته ام و كتاب خوانده ام و كسي آرامم

تو ميداني و من

كه ديوارمان درست مثل ميزم خاليست وكوتاه

سر كه ميكشم و نفس

آرزوهايم سنگينند!!!!

هنوز ميان خاك كوچه هاي سر به كوه بودم

كه از شبهاي سياه دسته اي از وارثان خيمه سوخته ميدانستم

و هنوز الفبا نميدانستم

كه گلهاي حياط را نميچيدم

نه بخاطر حرفهاي مادرم، نه به خاطر ترس از وجود يك ديو

براي تو ميگويم بيدار شده اي ؟

راه درازي آمده ام

                اما سريع

                      اما به يكباره بي توشه بي كوله

اينبار برايت هيچ نياورده ام نميدانستم ميخندي

                                           نميدانستم ميگوئي