قصه خالي شده از من

خالي شده از تو 

...........................................

زندگاني بايد كرد و سبدها را پر تر

و نفس را آرامتر 

ياس بايد برد شعر بايد گفت

..........................................

مهتاب گفت بايد از شب بگذريم

وبادها گفتند بايد از آنسو بگذريم

و باران گفت بايد بالاتر بشويم

اما عشق ماندگارمان كرد  مانديم

قصه خالي شد از ديگران

ديگراني كه نه باران ديدند و نه باد فهميدند

شش روز گذشت

باراني و مهتابي

و عشق آزاد شد تا علت همه سجده ها باشد.

مدت ۸ ماه است که اینجا مینویسم در واقع اینجا خانه من شده است خانه ای در خانه در محل کار خانه ای همراه با من در سفرهای شخصی و کاری ام. در این مدت کوتاه چندین دوست خوب که تعدادشان از دستم در رفته است پیدا کردم از دور و نزدیک خانواده ام با آنها آشنا شدند و بدون اینکه آنها را دیده باشم از حس حضورشان شاد شدم بعضی از آنها خداحافظی کردند و از عدم حضورشان دلتنگ شدم . اسمم را آنها که دوستشان داشتم برایشان آشنا بود . انتخاب کرده بودم این اسم را تا با بگویم دوست مخلص همه بندگان خدا هستم و همه را دوست دارم .این حس آشنائی بود برای من . در این مدت با افراد مختلف و عقاید متفاوت روبرو شدم حرف زدم و نظر دادم و با اندیشه ایشان آشنا شدم . حالا اینروزها احساس میکنم که شکل اسمم گاهی باعث آزردگی خاطری میشود و این خارج از قاعده و قاموس حسینعلی است و خارج از احوال دوست داشتن دیگران به همین دلیل از حالا با نام بازتاب مینویسم ولی همان حسینعلی هستم قربانت بشم.

تو نیست.

لبریزی .

زانوهایم سست شد

و بی اختیار قلم از من گریخت .

ترسم از آنهائیست که نمیبینم .

چگونه است اگر بخواهم درمن بمانی ومن تورا بفهمم ؟

خواهی برد.

و مرا به آغوشت راه خواهی داد.

ای سلطان پروازهای بلند

تو صاحب هر راهی

صدایم زدی انگار

من جا مانده ام!!!!

من پی هزار بهانه پر رنگ

در هزار کوچه این آسمان

پیچیده ام!!

و از نگاه بارانی هر گل

هزار خاطره در خاطرم جا داده ام.

و از عبور آرام یک ستاره

من آمده ام و به پیمودن این راه آماده ام

یک سبد میخواهم و

یک نگاهی که بتوان فهمید

که چه وقت از نفس ابر سفید

باران میآید.

من آمده ام و صدای آگاهی من بیشتر است!!!